กว่าจะเป็นตลาดเกษตร ม.อ.(5)

User Rating: 1 / 5

Star ActiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

เมื่อต้องไปยืนขายหมู หั่นหมู ด้วยตนเอง (ตามคำสั่งเจ้านาย) ก็ทำให้รู้ว่าการหั่นหมูเป็นศิลปะ เพราะต้องตัดหมูให้พอดีกับความต้องการของผู้ซื้อ ต้องรู้จักชิ้นส่วนต่างๆ ของหมู ก่อนขายหมูเจ้านายพาเราไปทัวร์โรงฆ่าสัตว์ของเทศบาล เพื่อสอนให้เราได้เข้าใจในวิธีการฆ่า การหั่น การแขวนหมู(เก็บรักษาเนื้อหมู) โดยเค้าจะแขวนหมูไว้ในห้องเย็น ปกติเคยเห็นแต่ในหนัง พอได้ไปเห็นจริงๆ ตอนนั้นรู้สึกกลัวผีหมูมากๆๆ ไม่กล้าสบตาหมูเป็นๆ ที่เค้าเตรียมไว้รอฆ่า รู้สึกว่ารอบๆ ตัวเรามีวิญญาณหมูเต็มไปหมด 5555 ตอนนี้รู้สึกขำ แต่ตอนนั้นมันน่ากลัวจริงๆ น่ะ

 

            เราก็ต้องขายหมู ควบคู่กับการดูแลตลาดเกษตร มอ. ในช่วงแรกๆ คนมาซื้อหมูไม่มากนัก พอว่างเราก็ต้องเดินรอบตลาดเพื่อทักทายพี่ๆ พ่อค้าแม่ค้า เราเดินรอบตลาดแบบนี้วันละหลายๆ รอบ ทำจนติดเป็นนิสัยถึงทุกวันนี้ เปิดตลาดไปสักพัก พี่ๆ พ่อค้า แม่ค้าก็เริ่มเอ็นดูเรามากขึ้น เพราะเราพยายามช่วยให้บริการทุกอย่าง มาเปิดตลาดคนแรก และกลับบ้านคนสุดท้ายเพื่อปิดไฟในตลาด พยายามหาทางช่วยเหลือให้พี่ๆ ทุกร้านขายของให้ได้มากที่สุด ช่วยกันคิดช่วยกันปรับปรุงสินค้า ปัญหาเรื่องพ่อค้าแม่ค้าจึงค่อยๆ หมดไป

 

ผู้ร้องเรียนเป็นผู้ถูกกระทำให้ไม่พอใจ ซึ่งต้องรีบแก้ไขให้เค้าพอใจให้ได้มากที่สุด

             แต่การเปิดตลาดเพื่อให้บริการคนเป็นจำนวนมากๆ (ทั้งๆ ที่สมัยนั้น คนยังไม่เยอะเท่าตอนนี้) ก็มีปัญหาใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมมาให้ปวดหัว คือเรื่องการร้องเรียนของผู้มาใช้บริการในเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเรื่อง ทางเดินแฉะ ทางเดินขรุขระ ตะปูที่สะพานโผล่ออกมา ไม้ราวสะพานเป็นเสี้ยน ทางเดินมีมด แม่ค้าพูดจาไม่ดี แม่ค้าใส่เสื้อแขนกุด ร้านค้าขายของไม่มีคุณภาพ ขายของแพง ทางลงตลาดลื่น ฯลฯ มีทั้งแบบมาบอกดีๆ แล้วก็แบบมาบอกตอนที่กำลังโมโหมาก เพราะเดินสะดุดตะปู หรือสดุดก้อนหินหกล้มเพราะทางเดินไม่เรียบ บางคนก็โทรไปรายการวิทยุ ม.อ. ให้เจ้านายกับเราได้ตื่นเต้น เพราะได้สัมภาษณ์สดทางวิทยุ เพื่อเจรจาปรับความเข้าใจ โอ๊ย! อะไรที่ไม่เคยได้เจอ ก็ได้เจอตอนนี้แหละ ตอนแรกๆ ที่เจอปัญหา ยอมรับเลยว่าเรานี่ใจฝ่อ หมดแรงเอาทีเดียว บางทีก็ vip (วิป) เหมือนกัน มันจะอะไรกันนักกันหนา(ว่ะ) คนโน้นจะเอาอย่างนี้ คนนี้จะเอาอย่างนั้น

 

               ตลาดเปิดวันเว้นวัน ก็จะพบปัญหาบ่อยๆ มากๆ ทุกวี่ทุกวัน เราก็ค่อยๆ แก้ไขปัญหาไป จากตอนแรกที่รับปัญหาด้วยท่าทีรุนแรง ตื่นเต้น เครียด ยอมรับไม่ได้เมื่อถูกวิจารณ์ หรือว่าเซ็ง ท้อแท้ ก็เปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะมีปัญหาเฉพาะหน้าให้แก้ไขบ่อยมากๆ จนกลายเป็นเรื่องชิน ปกติ และค่อยๆ ยอมรับได้ในที่สุด คราวนี้ทุกปัญหาที่โดนกระทบ โดยวิพากษ์วิจารณ์ก็กลายเป็นเรื่องสนุก ที่ทำให้เราได้ฝึกฝนและแก้ไขให้ผู้ใช้บริการพอใจมากที่สุด  สายตาที่เคยมองผู้ร้องเรียนเป็นศัตรู ก็เปลี่ยนเป็นมองผู้ที่มาร้องเรียนเป็นผู้ที่น่าเห็นใจ เป็นผู้ถูกกระทำให้ไม่พอใจ ซึ่งเราจะต้องรีบแก้ไขให้เค้าพอใจให้ได้มากที่สุด และที่สำคัญให้เค้ากลับมาใช้บริการที่ตลาดเกษตรฯ อีกด้วยความประทับใจ

 

                ปัญหาเหล่านี้จึงทำให้เราเปลี่ยนไป กลายเป็นคนยอมรับฟัง รับฟัง และรับฟัง ความคิดเห็นที่หลากหลาย แตกต่างจากผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะมาในท่าทีใด ก็ไม่ได้ทำให้เราหวั่นไหวอีกต่อไป เพราะเราได้เรียนรู้ว่าคนแต่ละคนมีความแตกต่างกันมากมาย และในความแตกต่างของคนนี่เอง ที่ทำให้เราต้องเลือกสรรสินค้า และบริการต่างๆ เพื่อเอามาสนองตอบความต้องการที่แตกต่าง ให้ลงตัวที่สุด! !

เกี่ยวกับเรา

ติดต่อทีมงาน

 

คณะทรัพยากรธรรมชาติ

โทร. 074-286012(อมรรัตน์ จันทนาอรพินท์) หรือ 074-286059(เยาวลักษณ์ ชัยพลเดช)

E-mail : amonrat.b@psu.ac.th,yaowalak.c@psu.ac.th


©2020 คณะทรัพยากรธรรมชาติ

Search